sakin ve huzurlu forum platformları diliyorum efendim…

aytuğ from special information university

demek harika bir okulda okuyorsun. good for you. fakat boyle ajan provokator tavrina gerek yok.

dikkat çekmek istediğim nokta, üni. ortamının film çekmek için en müsait ortam oluşu. iş-güç derken, hem zaman hem de heyecan bulmak noktasında gün geçtikçe zorlandığımızı hissediyorum. bazen ekipman konusunda da sıkıntı yaşıyoruz ve “şöyle bir şey bulabilsek fena olmazdı” diye içimizden geçiyor. ne kızıyorsun! 🙂

dönem başı on proje fena değil, nicelikteki artış iyi bir haber. yanlışsam düzeltin demiştim zaten. niteliğin de aynı şekilde artmasını diliyorum.

ben bir dönem içinde 10’a yakın projede çalışıyorum ve bazı zamanlarda jel bulmakta bile zorlanıyorum. hiçbir şeyin tozlandığı falan yok. içiniz rahat olsun.

tüm yorumları okuduktan sonra, asıl söylemek istediğimin dışında bir şeyle başlayacağım söze. ortada ne bilgi üni.ye yönelik bir hakaret, ne de bir “dikta” olduğunu görebilmek için “kedi gözü”ne mi sahip olmak gerekiyor, bilemiyorum. 🙂 ilKer canikligil’i sabrından ötürü kutlarım.

kendisini yalnızca birkaç filminden tanıyorum, en son hilmi etikan hoca’nın yönetmenliğini yaptığı “türkiye’de kısa filmin tarihi” konulu belgeselde acı ama gerçek sözleriyle karşılaşıp boyun büktüm: “hepimiz sadece hobiciyiz…”

kısa filmcinin yeterince önemsenmiyor oluşunun dışında, açıkçası sanatın geneli ile ilgili hissettiğim bir şey var. film çektikçe yahut izledikçe açılan derinliğin içi sanırım genelde dolmuyor. her seferinde aynı konu etrafında farklı sözler söylerken buluyorum kendimi, demek ki yaram kurumamış, demek ki sanat hakikaten “hakikati anlamaya yarasa” da, bir “yalan”. (aksini sadece azıcık ümit etmiştim zaten..)

peki bu, film çekmeyi, yazmayı bırakmama sebep olacak mı? elbette hayır, işte böyle de müzmin bir hastalık. fazla ajite etmiş ve trajikleştirmiş olmayayım ama “film çekemedim, para bulamadım, önemsenmedim”in ötesinde içsel muhasebeler nereye gitti sevgili kısa filmciler, ben onu merak ediyorum.

bu sebeple “büyüyünce yönetmen oliciim” diyen sevgili genç arkadaşlarımızı “atıl kurt!” dolduruşlarına getirmek ufaktan kandırmaca olabilir, ancak “sizden bi halt olmaz” demek de hocanın müşkülpesentliğidir ki, ben olsam bu engelleyişe karşılık içimde büyüttüğüm inatla ellerinde patlardım 🙂

yani itidal lazım. 🙂 “çalışırsanız olur” mesela.. bu gaza getirme hadisesinin garipliğini altın koza’da daha iyi fark ettim, filmler beklediğim kadar iyi değildi ve ödül töreninde ödül alan kişiler sahneye davet edildiği vakit, oraya adımını ilk atan ve ödülünü havalara kaldıran kişi öğrenci filmleri festivalinde derece kazanan bir gençti.. 🙂 çok takılmamak lazım tabii ama biraz kendini bilmek gerekebilir.

ille “insanın varoluş nedenlerini çözeceğim”, “özgürlüğün anahtarını bulmalıyım” manifestoları edinmek de gerekmez. “komedi yapmak istiyorum”, “benim alanım video art”, “korku filmi çekeceğim”, “ver elini deneysel!” gibi belirginlikler olsa da yeter. çekmek istediğimiz türün niteliklerine hakim olmak yani, az şey değil.

sinema-tv öğrencilerini bu konuda biraz tembel bulduğumu da belirtmeliyim, yanlışsam düzeltin. boşta bekleyen onlarca kamera ve tozlanan montaj masalarını duydukça “ah o üni.de ben okusam, ah ilker hocadan ders alsam” diye hayıflanıyorum. belki “ah o gemide ben de olsam” hezeyanı da olabilir bu ama yine de bu ekipmanı tozlanmaya ve küflenmeye terk etme faaliyetini lütfen birileri durdursun… 🙂

selamlar..