“Büyüyemedim. Çocuklarla çalışıyorum. Filmlerimde onlara eğiliyorum”
“Evcilik oynar gibi film yapıyorum.
“Entelektüel olmaya çalışmıyorum. Sinema yaparken bildiklerimi de unutuyorum”

Bu dünyada bu dünyaya söylenmiş sözlerinden..

Sanat piyasa malı olunca, orjinallik çabası aklı alınca, insan çocukluğunu unutunca, ve artık büyük adam(!) olunca çocukluğun temiz ve her tarafı aydınlatan ışığının yerini neler alıyor dersiniz?

Vefatından sonra akülü bir tekelekli sandalye ihtiyacının olduğunu ve bunun yanlızca yakın dostlarının bile-bildiği birşey olduğunu bilmek iç acıtıcı. Büyüyoruz dışımıza doğru, yanlızca o kadar!

Mekanı cennet olsun