http://ustumegelme.wordpress.com/2011/03/25/derin-siyah-kontrastli-black-swan/

Biraz ders gibi olacak ama….

Blocbuster diye adlandırdıgımız gise hasılatı 100 milşyon dolari asmis Amerikan filmlerinin senaryosunun büyük cogunlugunda cogunda 7 ana etap var. 22 ana blok, keşfetme durumu, senfonik diyaloglar vs… vardır.
1- İlk etap Protagonistin zayıflığı ve ihtiyaçları. Her zaman öyküye başı belada ya da problemleri olan bir protagonist ile başlamak gerekir. Ve bu zayıflıklarından bir tanesi protagoniste problem çıkartır. Öykünün sonuna kadar protagonistte bir eksiklik duygusu olmalı.

2- İkinci etap Arzu, istek, protagonistin amacı. Bu öykünün lokomatifidir. Herşey bu arzuya bağlıdır.

3- Diğer etap karşı güçdür. Antagonist. Protagoniste karşı çıkan. Protagonistin amacına ulaşmasını engellemeye çalışan. Böylece kaçınılmaz bir şekilde karşı karşıya gelirler ve Çatışma olur. İşte bu aşamada birçok senarist senaryonun tam ortasında büyük bir problem yaşar. Çünkü öykünün nereye gideceğini bilmezler. Eğer antigonisti yani karşı çıkan gücü çok iyi inşaa ederse, o zaman öyküde çok kuvvetli bir şekilde ilerler. Çünkü çatışma her zaman gerilimi ivmeli bir şekilde arttırır.

4- Plan : Bir sonraki etap, protagonist karşı gücü yenmek ve amacına ulaşmak için bir plan bulup bir strateji gerçekleştirir. Her protagonistin hikayenin geri kalan bölümüne damgasını vuracak bir planı mutlaka olur. Çatışmayı hikayenin doğrultusunda inşaa ederiz. Böylece sonraki etaba geçeriz : Çarpışma yada savaş..

5- Çarpışma en büyük çatışmadır ve final yani son çatışmadır. Ve genellikle bu bölümde protagonist amacına ulaşır. Bu çarpışma başka bir etaba geçişe neden olur. Protagonistin benliğinin ortaya çıkması.

6- Farkına varmak- keşfetmek : Protagonistin benliğinin ortaya çıkması. Protagonistin kendisi hakkında çok önemli bir bilgiye kavuşması. Gerçekte , nasıl birisi olduğunu keşfetmesi. Özünde nasıl birisi olduğunu keşfetmesi. İşte tam burada karakterin filmin başında ifade edilen ihtiyacı tatmin olmuş olur. Buradan da son etaba geçeriz.

7- Öyküyü yeni bir başlangıç ile bitiririz. Herşey sakin, herşey normale döndü, ama karakter ya da karakterler bu deneyimleri yaşayarak bu parkurdan geçerek değişim göstermiştir.

Black Swan fiilmine gelince..
Bu filmde bütün bu etaplar tabii ki var.

Tabii burada protagonistin amacı olan ve karsi cikan guc de kendisi. Catismada haliyle kendisi ile oluyor.

Ama bence en onemlisi , son derece Freud cu bir film.

Kızın annesi ona hamile kaldigi icin baleyi birakmis ve bu yuzden kızını sucluyor. Kiz ise annesinin ona verdigi sucluluk duygusu yuzunden annesinden nefret ediyor.

Freud’e gore annesinden nefret eden bir kizin ilk yapacagi sey, annesi ile olan tek ve en önemli olan ortak noktayi yok etmek. Yani kadınlığını, libidosunu yok ediyor. Bu durumda ya aseksuel ya da hemcinsine ilgi duyuyor.

Sucluluk duygusunu bastirmak icin de mukemmel olmak istiyor. Mukemmel olmak sucluluk duygusunu bastirabilecegi tek sey. Bu da yukarida anlattigim filmin basindan sonuna kadar bir eksiklik duygusu konusu… Arzusuda bu sucluluk duygusundan kurtulmak. Planı ise en mukemmel sekilde rolu kimseye kaptirmadan bale gösterisinde en mukemmel sekilde oynamak.

Bir de mukemmel oldugunu anladigi an gidiyor Vincent casseli opuyor ve kadinligina da kavusmus oluyor.

Bu karaktere aynı zamanda auto- destructif oluyor ve kendini imha ediyor. Filmin sonunda da ölmek uzere iken zaten : Artik mukemmelim diyor.

Filmde tabii ki her gerilim filminde oldugu gibi heyecan surekli ivme kazandirilmis. Tek sevmedigim cok fazla ayna plani, biraz zorlama geldi.
Bir de Nathalie Portmanın, Gogard’in Nefes Nefese filminde oynayan Jean Seberg’e cok benzemesi ve Godar’ın filminde arabada Jean Seberg’i amorstan gösterip surekli jump cut yapması ve yine Nathalie Portman’ın amorstna jump cut planları.. Belki tesadüftür.
Aslinda daha soylenebilecek cok sey var. Ama senaristin ciddi sekilde Freud hakkinda bilgisi oldugu hatta benim 15 sene once okudugum Freud’un annesinden nefret eden kız cocuklari ile ilgili arastirmasindan yola ciktigini soylemek bile mumkun.