Geçenlerde sevgili yeğenim Kuzey’in fotoğrafını çekmek istedik ve babam benim emektar EOS 650’yi çıkarıverdi. Bir kaç kare çektim ve şaşkınlığa düştüm: Her deklanşöre basıştan sonra gözümü vizörden çekip LCD’ye bakmaya çalışıyordum! Tabi LCD falan yoktu. Bu olay kontrolüm dışında bir kaç defa tekrarlandı hatta sinirlendim kendime…

Aradan bir kaç gün geçti. Babam yandaki kareyi yolladı. Negatifi yıkattığı yer aynı zamanda scan edip CD vermiş.

Doğal olarak son bir yıldır Kuzey’in bir sürü fotoğrafını çektim (zaten yanda da bunlardan örnekler var). Teknolojiyi seviyorum ve yeni çıkan her şeyi denemeye de pek hevesliyim ama yine de şunu açıkça söylemek gerek: Film farklı.

“Film daha iyi” demiyorum. Sadece “farklı” ve bu da güzel bir şey. Oysa fanatiklik kötü bir şey. Dijital fanatikleri de, film fanatikleri de canımı sıkıyor açıkçası.

Film reklam sinema sektörlerinde bir RED ve dijital çılgınlığı yaşandığı şu günlerde (biraz da gıcıklığına tabi) diyorum ki: Şimdi filme dönmenin tam zamanıdır!

Yani savaş kızışacak.

Böylece tarihte ilk defa bu kadar küçük bir kamerada APS (24*36 mm tam boy) bir algılayıcı kullanılmış oluyor. 18 MP’lik algılayıcı Kodak tarafından yapılmış bir CCD.

Görüldüğü gibi savaş başladı. Diğer üreticiler de ister istemez algılayıcıları büyütmek zorunda kalacaklardır. Canon artık G11’i turistlere satar diye düşünüyorum. Gerçi her durumda turist sayısı çok daha fazla olduğundan Canon para kazanmaya devam edecektir!

Yine de Panasonic ve Leica “gönüllerin şampiyonu” oluyor… Ayrıntı şurada.